[SF – Star Trek]+[Prat 2/END] The First – Meccoy x Chakov [After Rain 2]

เฮ้อ......มาแล้วค่ะ //// ปาดเหงื่อและควมมันบนสันจมูก////.........ในที่สุดเราก็มาถึงตอนสุดท้ายที่เราต้องตามแก้สักที เย้//จุดพลุ///

----------------------------------------------------------------------------------------

“ฉันรู้...ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวก็จะไม่เจ็บแล้วนะ” แมคคอยลูบหัวเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้เบาๆ แล้วนิ้วเรียวก็ขยับเข้าออกช้าๆ เช่นกัน เชคอฟสะอื้นหนักกว่าเดิม

“ไม่ ไม่เอา” ถึงแม้จะมีสิ่งช่วยหล่อลื่น แต่เชคอฟผู้ไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องทำนองนี้ ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดที่สุดในชีวิตอยู่ดี เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมาเพื่อบ่งบอกว่าเค้าไม่ไหวแล้ว  นายแพทย์หนุ่มก็จับท้ายทอยน้อยๆ ไว้แล้วมอบจูบที่ดูดดื่มยิ่งกว่าจูบใดๆ ให้แก่เด็กหนุ่มเพื่อเบนความสนใจและบรรเทาอาการเจ็บปวด  และเชคอฟก็ตอบรับมัน เด็กหนุ่มเคลิบเคลิ้มตามอย่างงายดาย

ร่างสูงใช้จังหวะนี้เพิ่มนิ้วเข้าไปเรื่อยๆ จนครบสามนิ้วและเค้ามั่นใจว่าช่องทางนั้นพร้อมแล้ว ก็ถอนนิ้วออกและจัดการเหวี่ยงเสื้อผ้าที่ติดตัวเค้าอยู่ออกไปให้หมดอย่างรวดเร็ว  ส่วนเด็กน้อยที่นอนนิ่งรอรับชะตากรรม ก็คิดรำพึงในใจ

................หากเค้าเป็นตัวแทนของใครสักคนที่หมอแมคคอยกำลังคิดถึงอยู่....แม้จะทำรักร่วมกัน.....เค้าก็คงจะเรียกชื่อของคนอื่น ที่ไม่ใช่เชคอฟ.........

ดวงตากลมโตกระพริบเร็วๆ ทั้งตาและจมูกของเค้าแดงจากการร้องไห้ไม่จบไม่สิ้น...........เพราะคิดเอาเองว่าหมอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว...........

แมคคอยอยู่ในร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิดกายเช่นเดียวกับเชคอฟ........ทั้งที่พวกเค้าก็มีอะไรๆ เหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มกลับหน้าแดงเบนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าคือ ผิวสีแทนคมเข้มตามฉบับคนแดนใต้ ไหล่กว้างผายดูแข็งแกร่ง กล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแรงนั้น และ.....................

เชคอฟหน้าแดงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่บุรุษแดนใต้กำลังมองลงมา..........ใช้สายตามองสิ่งต่างๆ ของเค้าหมดทุกซอกทุกมุม

“อยะ อย่ามองผม.....ห้ามมองนะ” เหมือนเพิ่งรู้สถานะของตัวเอง  เด็กน้อยขดกายงอเข่าเข้าหาตัวและใช้แขนกอดตัวเองไว้เหมือนจะช่วยป้องกันตัวเองจากหมอแมคคอยได้

แต่แมคคอยก็ก้มลงจูบที่ขมับชื้นเหงื่อ แล้วแกะมือที่กอดตัวเองของเชคอฟออก เปลี่ยนมาเป็นกอดร่างสูงของเค้าแทน “กอดฉันไว้”

“ฮะ.....”

นายแพทย์หนุ่มแยกเรียวขาเชคอฟออก ยกสะโพกของเด็กหนุ่มให้ลอยขึ้น แล้วสอดใส่แกนกายร้อนเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่ม ของเชคอฟ

“อ้าาา!” เชคอฟร้องสุดเสียง มือเล็กก็ขยำไปบนแผ่นหลังสีเข้มของแมคคอยสุดแรง

“ไม่เอา เจ็บ.....ผมเจ็บ....อึก..ฮือ” เลือดได้ไหลย้อนออกมาจากการฉีกขาดทางช่องด้านหลังของเด็กน้อย เพราะไม่เคยมีใครได้ล่วงล้ำมาก่อน แต่ร่างสูงก็ยังเสือกกายเข้าไปไม่ยอมหยุด  มันค่อนข้างยากลำบากสักหน่อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกของเด็กหนุ่ม และขนาดของแมคคอยก็ไม่ใช่เล่นๆ เลยด้วย..............และมันเป็นธรรมชาติที่ครั้งแรกจะต้องเจ็บเสมอ............เด็กน้อยเจ็บจนน้ำตาเล็ดออกมาอย่างหยุดไม่อยู่......................

...................แต่ความเจ็บปวดนั้น แฝงไปด้วยความสุขสมอย่างเหลือเชื่อ.................

คิ้วหนาของแมคคอยขมวดเข้าหากันพร้อมกับคำรามในลำคอ ข้างในของเชคอฟช่างคับแน่นจริงๆ อาจจะต้องใช้แรงดันกายเข้าไปมากกว่าที่คิด

“พอแล้วๆ ....อา...ผมไม่เอาแล้วครับ....ได้โปรดเถอะ” เชคอฟอ้อนวอนคนร่างสูง แต่คนๆ นั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดกระทำเลย  จนในที่สุดแกนกายของแมคคอยก็เข้าไปจนสุด

เด็กน้อยตัวสั่นเทิ่ม จมูกแดง และใบหน้าที่เปื้อนน้ำตานั้น ทำให้นายแพทย์หนุ่มอยากจะครอบครองทั้งหมดนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว ร่างสูงเริ่มเคลื่อนกายเข้าออก ในขณะที่คนในอ้อมกอดก็เริ่มส่งเสียง

“อะ อ๊ะ.....อือ......อึก” เด็กหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดเกินบรรยาย แต่ที่แปลกที่สุดคือเค้าก็รู้สึกดีไปด้วยเช่นกัน

“ไม่เป็นไรนะเด็กน้อย.....” แมคคอยปลอบประโลมข้างหู และใช้มือช่วยขยับส่วนอ่อนไหวของเชคอฟเพื่อให้เค้าผ่อนคลายลง  ไม่เพียงแต่คับแน่นเท่านั้น ข้างในกายของเด็กหนุ่มยังอุ่นร้อนอีกด้วยบวกกับเสียงร้องของเจ้าตัว ทำให้แมคคอยอดไม่ได้ที่จะกระแทกกายเร็วขึ้น

“อะ อา คุณหมอ....คุณหมอแมคอย...อือ...อือ..” เด็กหนุ่มกัดริมฝีปาก รู้สึกอายที่เผลอเรียกชื่อร่างสูงออกไป

แต่ร่างสูงกลับชอบมัน เพียงแต่เต็มยศไปนิด “แมคคอย......เรียกฉันว่าแมคคอย......อา....”

“แมคคอย....อึก...ผม.....อ่า.....อื้อๆๆ....ฮ่า....แมคคอย.....”

เชคอฟเริ่มคล้อยตามความสุขที่แมคคอยมอบให้ เด็กหนุ่มเลื่อนมือมาโอบรออบคอของนายแพทย์หนุ่มไว้แน่น  ปล่อยกายไปตามการเคลื่อนไว้ที่อีกคนได้ชักนำ.........ตอนนี้ไม่ว่าแมคคอยจะพาไปไหนเค้าก็ไปทั้งนั้น..........

“อ๊า...อา..อา...แมค..คอยย.....”

“เชคอฟ.....อืม......เชคอฟ” ร่างสูงก็ประกาศชื่อของเค้าเช่นกัน

เชคอฟมีความสุข แม้จะเป็นเพียงเสียววินาที เค้าก็มีความสุข.......อีกคนหนึ่งกำลังโอบอุ้มเค้าด้วยความอบอุ่น ทว่าในขณะเดียวกันก็ร้อนแรงเช่นกัน

แมคคอยจับขาขาวของเชคอฟยกขึ้นมาพาดบ่า แล้วใส่แรงกระแทกให้เร็วขึ้น เมื่อเค้าเองก็กำลังจะถึงเส้นชัยอยู่รอมร่อ แต่การเพิ่มจังหวะโดยไม่บอกไม่กล่าวนี้ทำให้หนุ่มน้อยเตรียมการรับมือไม่ทัน “อะ อ๊าาา....” เชคอฟทำหน้าเหยเก ใช้มือขยุมผ้าปูที่นอนจนเกือบหลุด  ทุกครั้งที่ร่างสูงกระแทกไปโดนจุดสำคัญของเชคอฟ......เด็กหนุ่มก็จะร้องดังขึ้นเรื่อยๆ  และทุกครั้งที่เชคอฟส่งเสียงดังขึ้น......หมอแมคคอยก็จะกระแทกแรงขึ้นอีก..........

“อา..า.....อืม....เชคอฟ...” ร่างสูงพรมจูบทั่วต้นขาเนียนที่พาดอยู่บนบ่าของเค้า ในขณะเดียวกันคนที่อยู่ข้างล่างก็ต้านทานแรงเสียวซ่านไม่ไหว บิดเร้าและยกสะโพกขึ้นสุดตัว ปลดปล่อยออกมา........ทะยานเต็มหน้าอกแกร่ง

“อ่า!.....หมอแมคคอย.....”

“อืม....เชคอฟ.....อา....” และร่างสูงก็ตามมาติดๆ  ฉีดน้ำรักเข้าไปในกายของอีกคนจนหมด สิ่งนั้นไหลย้อนออกมาพร้อมกับเลือดสีแดงสดที่บ่งบอกถึงความบริสุทธิ์

แมคคอยหอบเหนื่อย เม็ดเหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้าและแผ่นหลัง ราวกับว่าเค้าเพิ่งผ่านการวิ่งออกกำลังกายตอนเช้ามา  ส่วนอีกคนก็หมดสติทันทีที่เจ้าตัวปลดปล่อย ทุกอย่างถาโถมเข้ามาใส่เค้าทั้งความเหนื่อยล้า ความอ่อนเพลีย และความสุข  เด็กหนุ่มมีรอยยิ้มบางๆ ติดตัวเข้าห้วงนิทราไปด้วย

..........คำที่เค้าได้ยินจากปากหมอแมคคอยอันเป็นที่รักก็คือชื่อของเค้า......เชคอฟ..............

...........เชคอฟ....หมอแมคคอยเรียกชื่อของเราด้วย...เชคอฟ...............

หมอหนุ่มถอดแกนกายออก พินิจมองดูเด็กน้อยหัวฟูที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเค้า  รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นแย้มขึ้น อย่างไม่มีเหตุผล........ให้กับเด็กคนนี้คนเดียว

และก็เช่นกันความง่วงไม่เคยปราณีใครลีโอนาร์ด  แมคคอยล้มตัวลงนอนข้างเชคอฟ แล้วตามเข้าห้วงนิทราไปเช่นกัน

------------------------------------------------------------------------------------

ช่วงบ่ายอ่อนๆ ของวันต่อมา.....................

แสงแดดทางตะวันตกส่องผ่านเข้ามาในหน้าต่างของห้องนอน ทำให้ร่างสูงต้องตื่นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้  สัมผัสอุ่นๆ ในอกของเจ้าตัวทำให้เค้าประหลาดใจ

......ฉันซื้อหมอนข้างมาตั้งแต่เมื่อไรว่ะเนี่ย......แล้วทำไม....ฉันถึงไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะนี่.......

แต่พอก้มลงมองหมอนข้างที่อยู่ในอ้อมกอด นายแพทย์หนุ่มก็แทบแหกปากลั่นด้วยความตกใจ แต่ดีที่เบรกปากตัวเองไว้ได้ทัน เดี๋ยวจะพานให้อีกคนตื่นขึ้นมาอย่างเสียมิได้

จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงกัน ก็ไอ้หมอนข้างที่ว่าน่ะ มันเป็นคนน่ะสิ!!!.........

......ดูคุ้นๆ แฮะ.....หัวฟูๆ หยิกๆ แบบนี้มัน.........

แมคคอยก้มหน้าลงไปดูให้เห็นกับตาชัดๆ

..........เฮ้ย! เชคอฟ!!!!

โอ้ พระเจ้าช่วยบอกที นี่มันไม่ใช่ความจริงใช่ไหม!!!!

นายแพทย์หนุ่มตาโต เค้าตกใจยิ่งกว่าตอนลืมมีดผ่าตัดไว้ในท้องของคนไข้ชาวเดรออนซะอีก.......แมคคอยขยับตัวออกมา แต่เชคอฟก็ขยับเข้าหาความอบอุ่นในอกเค้าอีก  ร่างสูงจึงนิ่งนับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วเคลื่อนตัวออกมาอย่างแผ่วเบาที่สุดอีกครั้งหนึ่ง ทิ้งให้เด็กหนุ่มนอนไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว

แมคคอยยอมรับว่าเค้าตกใจเข้าขั้นช็อค พอตื่นขึ้นมาเห็นหน้าไอ้เด็กที่ร่วมงานด้วยกันนอนอยู่ข้างๆ  นายแพทย์หนุ่มนั่งอยู่ข้างเตียง ใช้มือกุมขมับตัวเองอย่างใช้หัวคิด.............

.............เรื่องเมื่อคืนนี้ เค้าจำได้สิ  จำได้ดีอยู่แล้ว ทำไมจะจำไม่ได้ ก็ในเมื่อมันทำให้เค้ามีความสุขจนถึงขั้นต้องมีแสงอาทิตย์ยามบ่ายมาช่วยแย้มเปลือกตานั่นแหละ เค้าถึงจะตื่น...........แต่มันผิดตรงที่ว่านายแพทย์หนุ่มดันคิดไปว่ามันคือความฝันที่เกินจริงและเจ๋งสุดๆ เท่าที่เคยฝันมาน่ะสิ..........ใช่ แน่นอนเค้ามีความสุขมาก

แต่ทำไมมันไม่เป็นแค่ความฝัน...........!!

ไม่ๆๆ มันน่าจะเป็นแค่ความฝันสิ

แมคคอยตรวจดูสภาพตัวเอง.......เค้าไม่ใส่เสื้อผ้า......และหน้าอกก็มีคราบเหนี่ยวเหนอะละเลงอยู่เต็มไปหมด ดูแล้วน่าจะเป็นสิ่งที่ผู้ชายจะปล่อยออกมา เวลาสำเร็จความใคร่   ร่างสูงพินิจอกตัวเองแล้วหันไปมองเด็กที่นอนอยู่บนเตียงของเค้า ไถลไปเลิกผ้าห่มขึ้นดูก็ก็ต้องเหวอเพราะผ้าปูที่นอนเต็มไปด้วยรอยยับย่น และคราบเลือดเป็นหย่อมๆ .................เมื่อคืนคงจะมันส์น่าดูแฮะ.................

มือใหญ่เลื่อนมือดึงผ้าห่มไปเรื่อยๆ จนถึงสะโพกของเด็กหนุ่ม  ด้วยความที่ว่าเชคอฟนอนนอนตะแคงจึงทำให้เห็นร่องรอยหลักฐานของเมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัด  คราบน้ำรักที่ไหลย้อนออกมาพร้อมคราบเลือด ที่แห้งกรังติดตั้งแต่ร่องเลยลงมาจนถึงขาอ่อน  แมคคอยตัดสินใจถลกผ้าห่มออกจากตัวเชคอฟให้หมด จนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า  แต่เป็นฝ่ายเค้าเองที่ต้องกลืนน้ำลาย เพราะร่างน้อยเต็มไปด้วยรอยจูบ ไม่สิ ต้องเรียกว่ารอยช้ำเป็นจ้ำๆ มากกว่า มันมีอยู่ทุกซอกทุกมุมของเนื้อผิวเนียนละเอียดของเด็กน้อย บางแห่งก็มีเลือดไหลซิบออกมา เกิดจากการถูกกัด...........แมคคอยหน้าถอดสี........นี่เค้าทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไปเนี่ย............

หมอหนุ่มใช้มือทั้งสองพาดไว้บนหัวของตัวเองอย่างรู้สึกผิด

.......ฉันควรจะทำยังไงดี.........

สภาพกายของเด็กน้อยตอนนี้ทำให้แมคคอยเพิ่งนึกสิ่งที่พึงกระทำขึ้นมาได้  นายแพทย์หนุ่มคว้ากางเกงที่ถูกถอดทิ้งบนพื้นเมื่อคืนมาใส่ แล้วหาผ้าสะอาดชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้แก่คนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียง มือเรียวของนายแพทย์มากประสบการณ์ค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบต่างๆ ออกจากร่างกายเชคอฟอย่างเบามือที่สุด..........ไม่อยากให้อีกคนต้องตื่นเร็วนัก  เค้ายังหาคำพูดไม่ได้เลย ถ้าอยู่ๆ เชคอฟตื่นขึ้นมาแล้วเห็นสภาพตัวเองเป็นแบบนี้...........ยิ่งคิด ร่างสูงก็ถอนหายใจออกมา พร้อมกับขมวดคิ้วหนัก ตำหนิตัวเองที่......ทำอะไรไร้สติแบบนั้นลงไป

ผ้าสะอาดอีกผืนถูกจุ่มลงไปในน้ำแล้วบิดน้ำออกพอหมาดๆ ถูกจับไปอังกับใบหน้าเล็กเพื่อปรับอุณหภูมิ เช็ดไปสุ่มสี่สุ่มห้าอาจทำให้อีกคนตื่นได้ จากนั้นแมคคอยก็ไล่ผืนผ้านั้นไปทั่วใบหน้าขาวระเรื่อที่มีเส้นเลือดฝาดอยู่ แสดงถึงความไร้เดียงสาเป็นอย่างยิ่ง..........ทุกการกระทำของร่างสูงเต็มไปด้วยความอ่อนโยน.............

เชคอฟขยับใบหน้าเล็กน้อย  ความเย็นทำให้เค้าผ่อนคลาย “...อื้อ....คุณหมอแมคคอย....” เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากบางที่ขยับเพียงเล็กน้อย  หากแต่ดวงตานั้นก็ยังคงปิดสนิท  ทำให้แมคคอยอุ่นใจที่เด็กหนุ่มยังไม่ตื่น  เค้าถอนมือออกจากใบหน้านั้นแล้วจ้องดูอาการของอีกคนต่อไป

เชคอฟห่อไหล่ “คุณหมอ...ผ..ผมเจ็บ........ฮึก” เด็กหนุ่มทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาให้ได้  อาการพูดพร่ำถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาแล้วแบบนี้ เค้าเรียกว่าอาการเพ้อชัดๆ  ร่างสูงจึงใช้ฝ่ามืออบอุ่นนั้นจับไปที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่ม แล้วพูดปลอบอีกคนอย่างช่วยไม่ได้

“ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรนะเชคอฟ.....นายปลอดภัยแล้ว.....ไม่มีอะไรแล้วเจ้าหนู  ฉันอยู่นี่.....” แมคคอยไม่รู้เลยว่าเสียงของตัวเองในเวลานี้ฟังดูอบอุ่นใจแค่ไหน  เชคอฟจึงสงบลงและเงียบไป

ใช้เวลาไม่นาน หมอหนุ่มก็จัดการทำธุระให้เด็กหนุ่มจนเสร็จ  แล้วสมองอันชาญฉลาดของนายแพทย์ใหญ่ก็รำลึกได้ว่า เจอเรื่องอย่างงี้เข้าไป พอตื่นขึ้นมาเชคอฟคงต้องเจ็บไม่น้อยแน่....ทำหน้าเบ้ แล้วก็ร้องไห้  จะให้เห็นเด็กอายุสิบเจ็ดโตเป็น...(คิดเอง).....นอนร้องไห้น่ะเหรอ....โอย ไม่เอานะ.....-_-“ ......ฉันขอผ่าน

...........เฮ้อ เซ็งจริงๆ...........

ร่างสูงจึงเดิน ลงบันไดไปข้างล่างเพื่อหาเข็มฉีดยากับยาแก้อักเสบบวกยาแก้ปวดชนิดได้ผลชะงัด

 แผ่นหลังสีเข้มกลายเป็นสีทองเมื่อถูกอาบด้วยแสงอาทิตย์ยามบ่าย ขับให้ร่างสูงดูมีเสน่ห์ขึ้นมาอีกเท่าตัว  ถ้าเชคอฟมาเห็นต้องละลายแน่ๆ เลย....แต่จะเป็นไปได้ไง ก็เจ้าหนูหัวฟูนอนคอพับคออ่อนอยู่บนห้องนี่นา -*-........โอเค ตัดไปบนห้องเหอะ...............(ออกมากวนให้เสียอารมณ์ -6- แฮ่ๆ : Ray - Aund)

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว แมคคอยก็ไม่รีรอฉีดตัวยาทั้งสองเข้าไปที่สะโพกกลมกลึงน่าฟัดนั้น? และจัดการใส่เสื้อผ้าให้อีกคนเป็นขั้นตอนสุดท้าย

“เฮ้อ..........” นายแพทย์หนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อยมากๆ เหมือนเวลาผ่านไปแสนเนินนาน การอยู่กับเด็กคนนี้เพียงลำพังมันอันตรายจริงๆ นั่นแหละ

อยู่กับเจ้าเด็กนี่แล้วมันรู้สึก......แปลกๆ ยังไงพิกล เค้าจะสูญเสียความเป็นตัวเอง  ขี้บ่นมากกว่าเดิมสองเท่า รู้สึกหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาอย่างงั้นซะดื้อๆ เพราะมันรู้สึกประหม่า..........

.......หึ.......

ยิ่งคิดยิ่งนึกฮาตัวเอง ที่มันเป็นแบบนั้นคงเพราะบังเอิญทุกครั้งที่เด็กหนุ่มเข้ามาเค้าคงมีงามยุ่งอยู่  ไม่เกี่ยวกับเจ้าเชคอฟเป็นแน่

ตึ๋ง.....ง...

เสียงนาฬิกาแขวนผนังรุ่นคลาสสิก(ยังหามาได้นะหมอ...-_-“ : Ray - Aund) ส่งเสียงบอกว่านี่ บ่ายสองโมงแล้ว

และมันเป็นดั่งเสียงเตือนสติเค้าเช่นกันว่า  ให้กลับมาจดจ่อกับเรื่องปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้าได้แล้ว

อ๊ากกก ผ้าปูที่นอนยังแดงเถือกอยู่เลย...........เหมือนเนียนแต่ไม่เนียน  แต่ถึงยังไงถ้าเชคอฟฟื้นขึ้นมาก็จะต้องจำเรื่องเมื่อคืนได้อย่างแน่นอน

แล้วจะทำยังไงดีล่ะว่ะเนี่ยยยยยย!.................ร่างสูงได้แต่กู้ร้องในใจ เป็นครั้งแรกที่แมคคอยหาทางออกไม่ได้ ทั้งๆ ที่เค้าเป็นคนที่คอยหาทางออกให้กับคนอื่นอยู่เสมอแท้ๆ

ร่างสูงของหนุ่มแดนใต้เดินวนเวียนไปมาในห้องในสภาพกึ่ง...... ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มีเพียงกางเกงยีนส์สีเข้มเนื้อดีเท่านั้นที่ปกปิดช่วงล่าง

เรื่องสำคัญแบบนี้บอกใครสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอก............และถ้าเป็นเรื่องสำคัญเค้าจะปรึกษาใครล่ะ...........

............ก็ไอ้เพื่อนซี้สุดแสบไง!!

ว่าแล้วแมคคอยก็รีบตรงดิ่งไปควานหามือถือทันที 

เค้ากดหาคนที่คิดว่าบอกเรื่องนี้ได้และไว้ใจได้มากที่สุด

ตรู๊ด............ตรู๊ด...........ตรู๊ด..........

“ครับ......คุณหมอแมคคอย”

“...สป็อคหรือ........นายมารับโทรศัพท์จิมได้ยังไง!  หมอนั้นอยู่ไหน” ดูเหมือนร่างสูงจะตกใจมาก  เพราะเค้าแน่ใจแล้วนะ ว่าตัวเองไม่ได้กดเบอร์ผิด

“ตอนนี้กัปตันยังไม่ว่างรับสายของคุณครับ” วัลแคนหนุ่มตอบกลับมาเสียงเรียบ

“ฉันมีเรื่องด่วนอยากจะคุยกับเค้า  ไปตามหมอนั้นมาคุยที..” เวลาไม่คอยท่าหรอกนะ.....ถ้าเจ้าเด็กนั่นตื่นมาซะก่อนล่ะ.............

“ผมคงต้องขอปฏิเสธ.........เพราะผมคงไม่สามารถให้คุณรบกวนเวลาพักผ่อนของคนรักของผมได้” หา....อะไรของเอ็งนะ เฮ้ย!

“เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อ.....”

ตรู๊ด  ตรู๊ด  ตรู๊ด..........

หมอใหญ่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหงุดหงิดจนลูกเรือบนยานถึงกับผวา โดนตัดสายกันซึ่งๆ หน้าเลยทีเดียว

“อะไรของมันว่ะ  ไอ้หูแหลมนี่” หมอแมคคอยสบถเบาๆ ออกมาอย่างหัวเสีย หวังอยากจะให้ไอ้คนที่ตัดสายเค้าทิ้งเมื่อกี๊ มันได้ยินจริงๆ

.......ไอ้หนูผีไร้สาระ.......

นายแพทย์หนุ่มส่ายหัวอย่างไม่สบอารมณ์  ทันใดนั้นก็มีเสียงเบาๆ ของเครื่องยนต์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ดังขึ้นที่หน้าบ้านของเค้า

แมคคอยรีบกระโดดไปตรงหน้าต่างแล้วชะโงกดูทันทีว่าใครกันที่เอาราชรถมาเกยถึงหน้าบ้านเค้าในเวลาแบบนี้

...........หมอหนุ่มแทบร้องออกมาเป็นสำเนียงบ้านเกิด.........

“ฉิบหายแล้ว....ซูลูมา!!!”

THE END…

(....มั่ง)

ม่ายยยย มันยังไม่จบ....มีต่อค่ะ

ซูลูมาทำอะไร แล้วมันจะเป็นอย่างไรต่อไป  หมอของเราจะซ้อนน้องเชคอฟอย่างไร? หรือเค้าจะเปิดเผยเรื่องทั้งหมด ติดตามได้ใน After Rain ที่ 3 ค่ะ ^0^ [เป็น Fiction ค่ะ]

ด้วยรักและแรงหื่น

Ray - Aund