[SF – Star Trek]+[Prat 1] The First – Meccoy x Chakov [After Rain 2]

หมอกะน้องกลับมาเเว้วววววว

--------------------------------------------------------------------------------------------------

“ค...คุณหมอ  คุณโอเครึเปล่าฮะ” เด็กหนุ่มถามออกไปเสียงสั่นเครือ

“นายไม่น่ามาอยู่ที่นี่เลย เชคอฟ.....”

……………!!?................

---------------------------------------------------------------------------------

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น.............

                เสียงเพลงอึกทึกในบาร์ไม่สามารถยุติการพูดคุยของคนทั้งสองได้

               

                “นายชอบเครื่องดื่มนั่นไหม” คนถามเพยิดเพย้อไปทางเครื่องดื่มที่เด็กหนุ่มถืออยู่

“........อ...อ๋อ  ครับ ผมชอบครับ” แต่ดูเหมือนคนถูกถามไม่ได้มีสมาธิอยู่กับคู่สนทนาเลยสักนิด

“สุดสัปดาห์นี้นายว่างไหมเชคอฟ”

“เอ่อ...ผมไม่แน่ใจครับคุณซูลู  บางทีผมอาจ..อาจ......เอ่อ.....” เด็กหนุ่มหาคำพูดต่อไม่ได้

“ไม่เป็นไร......ฉันรู้ว่านายอาจต้องการเวลาส่วนตัว” ซูลูตัดบทให้ยิ้มๆ ชายหนุ่มมองตรงไปยังคู่สนทนาของเค้าอย่างเอ็นดู

ใช่ครับ...บางทีผมอาจต้องการเวลาส่วนตัว เชคอฟพูดในใจ เพราะช่วงหลังๆ มานี้พอลงจากยาน Enterprise ทีไร ซูลูก็ชวนเชคอฟไปเที่ยวทุกที ไม่ว่าจะไปที่ไกลๆ หรือแม้แต่ไปดูหนังหรือทานอาหาร ขอให้ได้ชวน ซูลูก็เอาทั้งนั้น บางครั้งก็ไปเยี่ยมที่บ้านโดยไม่บอกไม่กล่าวเลยด้วยซ้ำ ด้วยความที่ว่าพ่อแม่ของเค้าทั้งสองเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียน พวกเค้าจึงคล้ายเป็นครอบครัวเดียวกันไปโดยปริยาย

“แต่พรุ่งนี้ ฉันจะไปดูเสื้อผ้าใหม่ๆ สักหน่อย นายไปช่วยเลือกหน่อยได้ไหม”

.................แต่ก็ไม่วายชวนไปด้วยกันอยู่ดี -_-*.......................

“ครับ” เชคอฟตอบตกลงอย่างเสียมิได้ เพราะเค้าเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายเสมอ (เด็กยังไงก็เป็นเด็กวันยังค่ำ.......ปฏิเสธใครไม่เป็นนนน : Ray - Aund)

“ฉันจะไปเอาเครื่องดื่มมาให้อีกนะ” ซูลูอาสาเมื่อเห็นแก้วใบเปล่าที่เด็กหนุ่มกุมอยู่ เชคอฟกำลังจะบอกห้ามเพราะเกรงใจ.....คืนนี้ซูลูทำเหมือนเค้าเป็นเด็กๆ ไปได้ ดูแลทุกอย่างตั้งแต่เดินเข้ามา......จนแทบจะใช้ลมหายใจเดียวกันอยู่แล้วนะ.......

แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว คุณซูลูคนเก่งเดินจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนั้นทันที ไม่เปิดโอกาสให้เค้าพูดเลยด้วยซ้ำ

เมื่อซูลูไม่อยู่แล้ว ก็เป็นโอกาสดีของเด็กหนุ่มเช่นกันที่จะได้แอบสอดส่องคนที่เค้าแอบชอบอยู่  สายตาของเชคอฟจับจ้องไปที่ร่างโงนเงนของหมอแมคคอยที่กำลังโดนอาการเมาเล่นงานอย่างรุนแรง  พูดตามตรงเด็กหนุ่มไม่เคยเห็นคุณหมอเมาขนาดนี้มาก่อนเลย ปกติเค้าเป็นคนคอแข็งจะตายไป........แต่ทำไมวันนี้ถึง............

อาการของหมอแมคคอยทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเป็นห่วงอย่างยิ่ง เมื่อกี้ยังเห็นกอดรัดให้กัปตันเคิร์กนั่งบนตักอยู่เลย แล้วกัปตันไปไหนซะล่ะ  พอคิดถึงเรื่องนั้นเด็กหนุ่มก็อดน้อยใจไม่ได้ เพราะว่าเค้าก็อยากนั่งบนตักหมอ และอยากเป็นคนสำคัญของหมอบ้าง

..........แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก........

ต้นกลของยานเดินผ่านมาทางเชคอฟพอดี เด็กหนุ่มจึงใช้โอกาสนี้ถามขอข้องใจ

“ขอโทษนะฮะ สก็อตตี้” เด็กหนุ่มสูดใจเข้าก่อนพูดต่อ “คุณพอจะรู้ไหมว่า.....เอ่อ...ทำไมคุณหมอแมคคอยถึงเป็นแบบนั้น”

สก็อตตี้ซึ่งมีท่าทางเมาแอ๋ไม่แพ้กัน แต่ยังควบคุมสติได้ มองเชคอฟ จากนั้นหันไปมองแมมคคอย แล้วกลับมามองเชคอฟต่อ “หมอนั่นโดนมอมน่ะ”

“มอม”

“ช่าย.....โดนมอม เพราะดื่มเหล้าโดยไม่ฟังคำเตือน” สก็อตตี้ชี้มาทางเค้า

“ฮะ”

“....ของแรงน่ะ  ฉันว่านายอย่าลองดีกว่า  เป็นเด็กเป็นเล็กริอาจลองน้ำเมา....มันไม่...เอิ๊ก..ก...ดีนะพวก....” ท่าทางสก็อตตี้ตอนนี้ไม่ไหวจะเคลียร์แล้ว แต่เชคอฟก็ไม่ได้สนใจจนสก็อตตี้เดินจากไป  ตอนนี้หมอแมคคอยเหมือนมีอาการปวดหัวอย่างหนัก มือเรียวกุมขมับแน่น  ใบหน้าที่เคยเอาจริงเอาจังของหมอบัดนี้กลับบดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

หมอแมคคอยลุกขึ้น  เค้าอยากจะเดินออกไปจากบาร์ที่มีแต่คนเยอะแยะแบบนี้ แล้วกลับบ้านไปหาที่สงบๆ นอนพัก เผื่ออะไรมันจะดีขึ้นเสียจริง  แต่เค้าก็มึนหัวเกินกว่าจะเดินกลับบ้านเยี่ยงคนปกติได้  หมอหนุ่มเกือบเดินไปชนเข้ากับเก้าอี้  แต่ดีที่เค้าหยุดและใช้มือจับมันไว้ได้  แต่ถึงกระนั้นหมอแมคคอยก็ยังไม่หยุดเดิน  มือเรียวควานหาที่ยึดเกาะต่างๆ เพื่อใช้มันพาเค้ากลับบ้าน.........ถ้าเค้าไปถึงน่ะนะ................

แต่บังเอิญขาเจ้ากรรมของหมอดันไปสะดุดเข้ากับขาโต๊ะเข้า “โอ๊ะ!” ทันใดนั้นก็มีวงแขนเข้ามาโอบรอบตัวเค้าไว้ กันไม่ให้หมอเอาหน้าทิ่มพื้นไปซะก่อน

“คุณเป็นอะไรไหมครับ” เสียงเล็กเอ่ยถามคนที่เค้าช่วยอย่างเป็นห่วง

“....อืม.....สก็อตตี้เหรอ”

“เปล่าฮะ.......ผมเชคอฟ” เด็กหนุ่มหน้าหงอยลงเล็กน้อย..........หมอแมคคอยจำเค้าไม่ได้รึนี่

“โทษทีนะเจ้าหนู ฉัน....อา...ปวดหัวชะมัดเลย....ตามันลายไปหมด” แมคคอยพูดพลางสะบัดหัวน้อยๆ

“ชิ  เจ้าสก็อตตี้นะเจ้าสก็อตตี้ รอให้ฉันหายก่อนเถอะ.......จะจับกรอกยาให้เข็ดเลย” หมอคาดโทษคนที่ทำให้เค้าเป็นแบบนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว  อย่าว่าแต่จัดการสก็อตตี้เลย แรงพาตัวเองออกเดินตอนนี้หมอยังแทบไม่มี

อาการปวดจี๊ดกลับมาเล่นงานร่างสูงอีกครั้ง “โอ๊ย...”

“คุณหมอเป็นอะไรไหมครับ” เชคอฟถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่......ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้วเชคอฟ....ต้องรีบไปกินยาแก้เมา...เหล้..า...” เสียงของหมอแมคคอยดูจะฟังเหมือนสก็อตตี้แล้วตอนนี้  ............สภาพแบบนี้จะกลับไหวไหมเนี่ย..........เด็กหนุ่มชักหวั่นในใจ

ถ้าให้ขับรถกลับเอง.....เมาแบบนี้อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้....

“ผ...ผมไปส่งนะฮะ” เด็กหนุ่มถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ หมออาจปฏิเสธเค้าแล้วไล่ให้เค้ากลับเข้าไปอยู่ในความดูแลของซูลู  ซึ่งนั้นเค้าไม่ต้องการสักนิดเดียว

แต่คำตอบของแมคคอยทำให้เด็กหนุ่มเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่ได้

“อืม ก็ดี  ฉันรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน” ร่างสูงใช้มือกุมหัวตัวเองอีกครั้ง

“ครับผม” เสียงของเชคอฟฟังดูสูงกว่าปกติ เป็นเหตุมาจากเด็กหนุ่มกำลังดีใจนั่นเอง

เชคอฟหามหมอแมคคอยไปที่รถของเจ้าตัว  พานายแพทย์ไปที่เบาะด้านหลังคนขับ เผื่อคนตัวสูงจะอยากนอน

“ผมขับเองครับ”

“เฮ้ย...ไม่ได้  เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบอย่างนายน่ะ นั่งเงียบๆ ไปเลย” แม้จะเมา แต่ก็ยังไม่ลืมหน้าที่การเป็นผู้ใหญ่ที่ดี

“แต่ว่าคุณ........”

“ไม่มีแต่....ฉันขับเอง”

...........สภาพไม่น่าให้จับพวงมาลัย............

ถึงหมอหนุ่มจะพูดแบบนั้น แต่ไหล่กว้างก็เริ่มลู่ลง ไถลไปตามพนักพิง เปลือกตาก็เริ่มจะปิดลง

ให้คุณหมอขับรถกลับไปเองไม่ได้หรอก เชคอฟยกมือขึ้นเกาหัว  ถ้าหมอหนุ่มตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเด็กอย่างเค้าขับรถมาส่งที่บ้านล่ะก็ ไม่วายโดนดุแหงๆ และหมอแมคคอยก็ต้องขู่ว่าจะตีก้นเค้าอีกแหงๆ

โดนดุอีกแน่เลยเรา....... เชคอฟทำหน้าหงอย แต่เค้าก็จำเป็นจะต้องไปส่งคุณหมอให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย แม้ว่าซูลูจะบอกว่าฝีมือการขับรถของเค้ายังอยู่ขั้นศูนย์ก็ตาม (อ๊ากกก! เชคอฟอย่าคิดสั้นนน 0[]0!!....ฉันยังต้องจ้องตัวนายสองคนไปเล่นอีกหลายเรื่องน้าาา : Ray - Aund)

เด็กหนุ่มจึงทำหน้าที่เป็นสารถี ขับรถไปส่งหมอหนุ่มผู้เมามายให้ถึงบ้าน  เชคอฟตัดสินใจออกมาจากบาร์โดยไม่บอกผู้ปกครองของเค้า ไม่บอกก็รู้ว่าจะต้องโดนโทรตามแหงๆ เด็กหนุ่มจึงปิดโทรศัพท์  (ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม : Ray - Aund) เพื่อไม่ให้เสียสมาธิในการขับรถ เค้าไม่ต้องการคนรบกวน ต้องทำตามกฎหมายไม่รับโทรศัพท์เวลาขับขี่พาหนะ (สป็อคสอนมาดี.... -_-* : Ray - Aund)  แต่ถึงยังไงพรุ่งนี้พอเจอหน้ากันก็ต้องถูกซูลูซักอยู่ดี..........ซวยทุกทางเลยแฮะ.........

เชคอฟทำทุกอย่างที่เค้าคิดว่าต้องทำตามมาตรฐานเมื่อขับรถ นั่นคือ.................

ü  มือจับพวงมาลัยแน่น.......แต่มือมันแค่ชุ่มเหงื่อ คงไม่เป็นอะไรหรอก 

ü  ตาจ้องถนน.......แบบว่าจ้องแต่ถนนสายตรงหน้า แล้วไม่มองรถที่ออกมาจากซอยข้างๆ ก็เท่านั้นเอง 

ü  ควบคุมสติ........ด้วยการหายใจเข้าออกแรงๆ

ü  ไม่ต้องเปิดเครื่องปรับอากาศแรงนัก เพราะมันทำให้เสียพลังงาน...........สงสัยเค้าจะขี้ร้อน  เหงื่อชุ้มเลย (ข้อนี้เกี่ยวด้วยเหรอหนูเชคอฟ ^_^” : Ray - Aund)

ด้วยการขับรถอย่างระมัดระวังนี้  ทำให้เด็กหนุ่มขับรถจนมาถึงบ้านของคนที่นอนกุมหัวตัวเองอยู่ที่เบาะหลังจนได้  เด็กหนุ่มกระชากมือตัวเองออกมาจากพวงมาลัย......สงสัยจะเกร็งมากไปหน่อย เมื่อกี้มีรถสวนมาด้วย  อันตรายชะมัดเลย…….. (เมื่อกี้ หนูขับรถผิดเลนนะหนูเชคอฟ : Ray - Aund) + (เฮ้อ..ออ กลุ้ม...ขอบคุณพระเจ้า ที่คุ้มครองให้คู่พระ-นางของลูกปลอดภัย แคล้วคลาดรอดพ้นการถูกรถชนมาได้......โอ้ อาเมน : Ray - Aund)

เชคอฟเดินไปที่เบาะด้านหลังคนขับ เพื่อพาตัวนายแพทย์หนุ่มเข้าไปนอนพักผ่อนในบ้าน แต่ท่าทางที่นอนขุดคูของอีกคน ทำให้เชคอฟเริ่มใจไม่ดี

“คุณหมอแมคคอย.......คุณหมอแมคคอยฮะ.....โอเคไหมฮะ” เด็กหนุ่มสะกิดที่ไหล่ของนายแพทย์เบาๆ แต่มือที่ใหญ่กว่ากลับเอื้อมมาจับมือของเชคอฟแทน

“อืม..ม...ถึงแล้วหรือ” เด็กหนุ่มหน้าแดงเล็กน้อย ฝ่ามือของแมคคอยช่างอบอุ่นจริงๆ มือนี้สินะ ที่คอยโอบอุ้มรักษาคนไข้รายแล้วรายเหล่า......สมกับเป็นมือในตำนานจริงๆ

เด็กหนุ่มเหมือนจะกำลังเคลิ้มกับความคิดของตัวเอง แต่เสียงครวญครางของหมอก็เรียกสติเค้ากลับมา..........ตอนนี้ต้องรีบรักษามือในตำนานซะก่อน...........เชคอฟพยุงร่างของอีกคนเข้าบ้านด้วยความทุลักทุเล เพราะอีกคนหนึ่งทั้งสูงกว่าเค้า และก็ไม่ใช่เบาๆ เลยด้วย  เชคอฟใช้การ์ดเปิดประตูบ้านและเปิดไฟเพื่อให้มองเห็นได้สะดวก  พอไฟในบ้านสว่างเชคอฟก็ต้องอึ้ง เพราะการตกแต่งบ้านของคนตัวสูงเป็นมีไลฟ์สไตล์ที่สามารถนำความหรูหราเข้ามาผสมกับความสปอตร์ได้ อย่างลงตัว  แต่ก็ยังมีอุปกรณ์การแพทย์วางระเกะระกะอยู่เป็นบางมุมของห้อง...............ก็แหงสิ เค้าคนนี้เป็นหมอนี่เนอะ  เด็กหนุ่มเดินขึ้นไปบนชั้นสอง ซึ่งมีห้องอยู่ไม่กี่ห้อง เค้าเลือกเปิดประตูที่ใกล้ที่สุดและพบว่า เค้ามาถูกห้องแล้ว เชคอฟโล่งใจ......ดี จะได้ไม่ต้องเปิดหมดบ้าน.......  เด็กหนุ่มพาร่างสูงเดินไปที่เตียง แต่ก็ต้องเกือบล้ม เพราะหมอแมคคอยเกาะเค้าแน่นเหลือเกิน

“คุณหมอครับ.....ถ.ถึงแล้วฮะ” เด็กหนุ่มสะบัดตัวเองออกจากอ้อมแขนของอีกคนจนได้

แต่มือใหญ่ก็ฉุดเด็กหนุ่มลงมาที่เตียงอีกครั้ง แล้วกดเด็กหนุ่มไว้บนที่นอนนุ่ม  เชคอฟตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก เค้าพยายามดึงมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะอีกคนแรงเยอะกว่าเค้ามาก นอกจากนั้นเค้าก็ทำอะไรไม่ได้เลย  แมคคอยซบหน้าลงกับซอกคอของเด็กหนุ่มซึ่งตอนนี้นอนตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น  ความรู้สึกของเชคอฟตอนนี้คือกลัว...........เค้ากลัวหมอแมคคอยที่เป็นแบบนี้ ไม่ดุ ไม่พูด ไม่อะไรทั้งสิ้น  เป็นคนอีกคนหนึ่งที่เด็กหนุ่มไม่รู้จัก  ถึงแม้อ้อมกอดนี้จะอบอุ่นก็จริง แต่มันอาจเป็นเพราะกายของคนตัวใหญ่อุณหภูมิสูงขึ้นจากแอลกอฮอล์ดีกรีแรงที่เจ้าตัวเพิ่งกินเข้าไปเมื่อสักพักนี้  กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจพิสูจน์ถึงข้อนั้นได้เป็นอย่างดี

จมูกโด่งแตะเฉียดต้นคอของเด็กหนุ่ม ทำให้เชคอฟหดคอหนี อาการสั่นและความกลัวเพิ่มมากขึ้นอีกเท่าตัว หัวใจเค้าเหมือนทำงานผิดปกติ มันเต้นเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ ........เค้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป...........

ในที่สุดหมอหนุ่มก็ยอมยกหัวออกมาจากจุดเสี่ยงภัยของเชคอฟ  สีหน้าของนายแพทย์หนุ่มเปลี่ยนไป..............

...................เป็นสีหน้าชวนฝัน

“ค...คุณหมอ  คุณโอเครึเปล่าฮะ” เด็กหนุ่มถามออกไปเสียงสั่นเครือ

“นายไม่น่ามาอยู่ที่นี่เลย เชคอฟ.....” พูดออกไปแบบนั้นก็เพราะตอนนี้เค้ารู้สึกว่าร่างกายมันแปลกๆ เหมือนมันต้องการมีความสัมพันธ์แบบเชิงชู้สาวยังไงยังงั้น (หมอ....นี่หมอแอบดูเคิร์กกะสป็อคมากไปป่ะเนี่ย......เฮียแกเลยอยากมั้งงง : Ray - Aund)

แต่เด็กหนุ่มกลับคิดไปว่า อีกคนไม่อยากให้เค้าเหยียบเข้ามาในบ้านส่วนตัวของเจ้าตัว  หมอแมคคอยอาจจะไม่ชอบเค้าจริงๆ ก็ได้   ที่โดนดุโดนบ่นอยู่ทุกวันก็เพราะหมอไม่อยากอยู่ใกล้เค้านั่นเอง  เชคอฟน้ำตารื้นขึ้นมาทันที เค้าทั้งเสียใจและน้อยใจอย่างรุนแรง

.........ก็ได้ ผมจะกลับบ้าน......

“ปละ... ปล่อยเถอะครับคุณหมอ  ผมจะได้กลับบ้าน....” ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะพูดจบ หมอหนุ่มก็ตัดบท ด้วยการบดขยี้ริมฝีปากลงไป  เด็กหนุ่มตาโตด้วยความตกใจ หัวใจเค้าหยุดเต้น ........ทำไมล่ะ ในเมื่อบอกไม่ชอบ แต่ทำไมทำแบบนี้............. มันทำให้เด็กหนุ่มสับสน.......... หรือบางทีมันอาจเป็นผลมาจากอาการเมา

 .......คุณหมอแมคคอยอาจจะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว และอาจคิดว่าเราเป็นคนๆ นั้นอยู่ก็ได้............

ความคิดนั้น พาลให้น้ำตาของเด็กหนุ่มไหลออกมา

 หมอหนุ่มดูดดุนริมฝีปากเค้าอยู่นาน และเริ่มใช้ลิ้นเลียให้เค้ายอมเปิดปากเสียที แต่เชคอฟตกใจและไม่รู้จะทำยังไง จึงไม่ยอมทำตามดังที่ร่างสูงต้องการ  นายแพทย์เริ่มหงุดหงิด เค้าจึงใช้มือบีบปากของอีกคนให้อ้าออก แล้วใช้ลิ้นล้วงเข้าไปในช่องปาก กวาดต้อนลิ้นเล็กที่สั่นระริก ลากผ่านทุกส่วนในปากของเชคอฟเหมือนจะดูดวิญญาณเค้าติดออกมาด้วย เด็กหนุ่มไม่ประสาเรื่องนี้และไม่เคยมีจูบที่ลึกล้ำขนาดนี้มาก่อน ได้แต่นอนนิ่งหลับตาปี๋ ให้หมอหนุ่มเล่นสนุกอยู่ในปากของเค้าต่อไป  จนกระทั่งอากาศหายใจเริ่มหมด เชคอฟจึงออกแรงผลักอกคนที่คร่อมอยู่ข้างบนให้ออกไป 

แต่แมคคอยกลับใช้มือทั้งสองข้างบีบไหล่ของเด็กหนุ่มไว้แน่น แล้วจูบลึกล้ำและรุนแรงกว่าเดิม

แมคคอยไม่ได้เป็นหมออีกต่อไปแล้ว  ตอนนี้เค้าคือผู้ล่า...................

จนในที่สุดร่างสูงก็ยอมถอนปากออกมาจนได้  เชคอฟเกือบตาย.......แต่ก่อนจากแมคคอยก็ไม่ลืมที่จะกัดปากของเด็กน้อยจนห่อเลือด  และหมอหนุ่มก็เริ่มไปเกาะเกะที่ส่วนอื่นต่อ เค้าจับชายเสื้อยืด ดึงมันขึ้นแล้วถอดมันทิ้งไป   เชคอฟร้องเสียงหลง

“ค..คุณหมอ....คุณหมอจะทำอะไรฮะ...........อย่านะฮะ...อยะ.......”

แมคคอยไม่ฟังเสียงโวยวายของเด็กหนุ่ม เค้าก้มลงกัดยอดอกน้อยๆ ทั้งสองข้าง.......เชคอฟเจ็บจนน้ำตาปริ่ม  เท่านั้นยังไม่พอร่างสูงยังเที่ยวสร้างรอยเอาไว้ทั่วทั้งลำตัวบอบบาง หน้าอกขาว และลำคอเนียนละเอียด ไม่เว้นแม้แต่ไหล่ทั้งสองข้าง

สภาพเด็กตัวน้อยตอนนี้น่าสงสารเหลือเกิน.........ตาที่มีน้ำใสๆ คลออยู่เต็มหน่วย  ริมฝีปากที่แดงช้ำจากการโดนกัด  และทุกจุดบนลำตัวที่เต็มไปด้วยรอยกัดและรอยจูบ................และทุกการกระทำของแมคคอยไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยน

เด็กหนุ่มเริ่มมีเสียงสะอื้น  การกระทำแบบนี้มันทำร้ายร่างกายกันชัดๆ คนๆ นี้ไม่ใช่หมอแมคคอยที่เค้าเคยรู้จักแล้วหรืออย่างไร  ทำไมถึงต้องทำเรื่องร้ายกาจเช่นนี้ด้วย ไม่เพียงแต่ร่างกายเท่านั้นที่โดนทำร้าย จิตใจที่บอบช้ำของเด็กหนุ่มก็โดนทำร้ายไม่ต่างกัน..........เด็กน้อยกลัวจนทำอะไรไม่ถูก  หรือจริงๆแล้วเค้าทำอะไรไม่ได้เลยต่างหาก อีกคนหนึ่งทั้งแรงเยอะกว่าและตัวใหญ่กว่าเค้ามาก.................เชคอฟทำอะไรไม่ได้เลย.....................

แมคคอยดึงรั้งกางเกงยีนส์ตัวหนาของเชคอฟ.....เด็กหนุ่มผลักไสมือของแมคคอยสุดชีวิต ทั้งดัน ผลัก และดึงมือออก แต่ก็ไม่เป็นผลเลย สุดท้ายกางเกงตัวน้อยก็ถูกสะบัดลงข้างเตียง

“ไม่....ผมไม่เอา......ได้โปรดเถอะคุณหมอ......อย่าทำ...อย่าทำเลยนะฮะ” เด็กหนุ่มพูดจาอย่างไรเดียง หวังว่าถ้าขอดีๆ หมอแมคคอยอาจจะยอมปล่อยเค้าไป  แต่สิ่งที่ควบคุมแมคคอยหาใช่สติสัมปชัญญะไม่ กลับเป็นฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่กำลังควบคุมเค้าอยู่  แมคคอยไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากตอบสนองความหฤหรรษ์ของตัวเอง...................

เชคอฟพร่ำพูดไม่หยุด หวังจะเรียกสติแมคคอยกลับมาให้ได้ ซึ่งตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอก “คุณหมอแมคอยผมรู้ว่าคุณเมามาก แล..และ และ...และคุณคงจะอยากพัก..เอ่อ ผมหมายถึงนอนพัก.......คุณต้องนอนนะไม่ใช่...อ๊ะ!”

นายแพทย์ร่างสูงก้มลงไปที่ส่วนอ่อนไหวของเชคอฟ จับสิ่งนั้นที่สั่นระริกอยู่ในมือ แล้วรูดขึ้นลงเบาๆ เด็กหนุ่มกำผ้าปูที่นอนแน่นตัวสั่นระริกเหมือนลูกนกไร้ขน และกำลังจะโดนหมอหนุ่มให้ความอบอุ่นด้วยโพรงปาก

“อยะ อย่านะฮะหมอแมคคอย...ไม่........อ๊าาา” เชคอฟเกือบเด้งตัวขึ้นเพื่อตอบสนองความอบอุ่นนั้น แต่ไม่นานความเสียวซ่านก็เริ่มกัดกินความรู้สึกเค้า เมื่อคนคุมเกมส์เพิ่มจังหวะการขยับปากให้เร็วขึ้น  เด็กหนุ่มบิดเร้า และกำผ้าปูที่นอนแน่นจนนิ้วเป็นสีขาว ขาทั้งสองข้างพยายามหนีบเข้าหากัน แต่ติดตรงที่ไหล่กว้างของแมคคอย ทั้งคนตัวสูงยังใช้มือกดต้นขาเรียวติดไว้กับเตียงไม่ให้ขยับไปไหนได้อีก

“ไม่.....อา......ไม่เอา......พอแล้ว....หยะ...หยุด....พอ..อา..อื้อ....” เด็กหนุ่มยิ่งบิดเร้ามากขึ้น เลือดในกายไหลไปรวมกันอยู่ที่จุดกึ่งกลางกาย เชคอฟรู้สึกได้เลยว่าส่วนนั้นของเค้ากำลังร้อนและอยากปลดปล่อยมันออกมา เค้าจึงใช้มือดันหัวของแมคคอยออกไป

“พอแล้วครับคุณหมอ...อื้อ....ผมจะ...อือ...อย่าทำอย่างนั้น...ผมไม่ไหวแล้ว.......อ๊าาาา” เชคอฟกรีดร้องลั่นเด้งตัวขึ้นจากที่นอนสุดตัว น้ำตาหยดเล็กๆ ไหลผ่านหางตา  แล้วเด็กหนุ่มก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างอ่อนแรงพลางหายใจหอบ สายธารของเด็กหนุ่มพุ่งเข้าไปในปากของร่างสูงและล้นทะลักออกมา

“ดูเหมือนนายจะไม่เคยนะ หนูน้อย” หมอหนุ่มพูดเสียงต่ำ พลางใช้นิ้วปาดน้ำของเชคอฟออก แล้วป้ายมันไปตรงที่ล่างสุดของร่างกายเด็กหนุ่ม

เชคอฟสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงนิ้วที่นวดคลึงไปมาในบริเวณนั้น “อย่า.....อย่าทำนะฮะ.....ผมยอมแล้ว...อย่าทำผมเลย....ผมกลัว....” แมคคอยขมวดคิ้วแล้วทำเสียงจุปากถี่ๆ เหมือนกำลังปลอบเด็กน้อยให้หยุดร้องไห้ เค้าก้มลงกระซิบข้างหูเด็กตัวเล็ก “เฉยไว้ แล้วทุกอย่างจะดีเอง” แล้วนิ้วเรียวก็แทงเข้าไปข้างในกายของเชคอฟ เด็กหนุ่มหยัดกายขึ้นด้วยความเจ็บปวด และร้องออกมา  นายแพทย์หนุ่มกอดเค้าไว้เพื่อไม่ให้ดิ้น เพราะมันอาจจะทำให้เด็กน้อยเจ็บไปมากกว่านี้

“ชู่ว์....ใจเย็นหนูน้อย.......ทุกอย่างจะเรียบร้อย” เสียงอบอุ่นของหมอแมคคอยกลับมาอีกครั้ง เชคอฟนิ่งเงียบ ตอนนี้เค้าสับสน.........ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะเอายังไงแน่ .......หมอแมคคอยกำลังปลอบโยนเค้ายังงั้นหรือ............

“ผมเจ็บ”  เชคอฟสะอื้นไห้ บอกคนที่กำลังโอบกอดเค้า

.

.

.

.

TBC.

-----------------------------------------------------------------------------------------

ใครเคยดู คลวาด์ แอตลาส บ้างค่ะ สงสารโฟรบิเชอร์กับซิกส์สมิธเนอะ ..........................ทำไมต้องตายอ่าาาาา

ไม่เอา ไม่เอา ไม่เอา! ไม่อาววววววววววว!!!!   เค้าจาให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันอ่าาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! มันเศร้าเกิ๊นนนนนน...........................สราภาพเลยค่ะ ว่าตอนจบร้องไห้.....................ทำไมต้องฆ่าตัวตายอ๊าาาาาาา ไม่เอา ไม่อาววววว เค้าจะให้อยู่ด้วยกันอ๊าาาา

.............

....

แล้วมันเกี่ยวอะไรกะหมอและน้อง........-..-

ไม่เกี่ยวหรอกค่ะ แค่อัดอั้น ถ้าใครได้ดูก็ต้องเป็นแบบเราแหละใช่ม้า.........แถบเอาหัวกระแทกเสาบ้านกันเลย ณ จุดๆ นี้ มันน่าจริงๆ